بچه ها:من دارم میرما.کاری ندارین؟
اگه درست گفته باشم کمتر از یک سالی هست که من این وبلاگ رو دارم.قبل از این وبلاگ یه وبلاگ دیگه داشتم که توی اون تموم مسائلی که در طول روز واسم اتفاق می افتاد رو می نوشتم.خلاصه یه وبلاگ کاملا خصوصی بود.اتفاقا بر خلاف تصورم که فکر می کردم این مدل وبلاگا طرفدار زیادی نداره وبلاگم خوب درخشید.جوری که واسه یک سری از پست ها تعداد نظرات به بالای 20 تا هم می رسید.نخندین.برای آدمی مثله من که همیشه تعداد نظراتی که واسش میذاشتن 2 یا 3 تا بوده این خودش یه معجزه به حساب میومد.اما بعد از گذشت 2-3 ماه متاسفانه دیدم که دلسوزی آدمایی که واسم نظر گذاشته بودن گل کرده بود و هر کس به یه نحوی میخواست باهام ارتباط داشته باشه.اینجا بود که فهمیدم وبلاگم زیادی خصوصی شده و همه دارن من و وضعیت زندگیم رو میشناسن.این بود که اون وبلاگ رو حذف کردم و این یکی رو ساختم.این وبلاگ در مقایسه با اون قبلی زیاد بازدیدکننده نداشت اما خوشحالم از این که همونایی هم که میومدن نظر میذاشتن.حالا چه خوب چه بد.این وبلاگ من رو با چند تا دوست خوب هم آشنا کرد.البته ناگفته نمونه که عامل اصلی این آشنایی انتخابات ریاست جمهوری و آقای احمدی نژاد بود.
قطعا تا الآن متوجه شدین که این آخرین پست من توی این وبلاگ هست.راستش خسته شدم از این که واسه هر کدوم از پست ها کلی زحمت می کشم و آخرش می بینم که وبلاگم اصلا طرفدار نداره.راستش رو بخواین حسودیم میشه به اون وبلاگایی که تعداد نظراتشون به بالای 50 تا هم میرسه.البته این مشکل از منه.چون اونا معمولا سروده ها و حرفای خودشون رو توی وبلاگشون می نویسن که من متاسفانه از داشتن این موهبت خدادی محرومم.از قدیم گفتن هر چه از دل بر آید عاقبت بر دل نشیند.(درست گفتم؟)
واسه همین تصمیم گرفتم که توی آخرین پست حرفای دلم رو نسبت به دوستام بگم.پس گوش کنید:
هیوا جان:دمت گرم عزیزم.به 2 دلیل.اول اینکه پسرا رو کتک میزنی دوم به خاطر این که خیلی مطالبای وبلاگت تووووووووووووپه.از ما که گذشت ولی شما هم چنان تبلیغ رئیس جمهورمون رو بکن.امیدوارم توی زندگیت موفق باشی.راستی انتظار موعود یه چیز دیگه هست و با این انتظارا زمین تا آسمون فرق داره.انتظاری که بدونی آخرش هیچی نمیشه سخته ولی موعود همه جا رو دگرگون می کنه.پس انتظارهمچین کسی واقعا لذت بخشه.هم چنان کونگ فو کار کن و پسرا رو(البته اونایی که اذیت می کنن) رو کتک بزن.از طرف منم یکی یه بادمجون زیر چششون بکار.راستی وبلاگم رو حذف نمی کنم.چون می دونم آهنگی که روش هست رو دوس داری.
نکته:بنده قصد توهین به هیچ بنی بشری ندارم ولی قبول کنین که یه سری از این پسرا واقعا بیخودن همین جور که یه سری از دخترا هم بیخودن.البته دور از جون شماها.
سارای عزیز:ممنون که همیشه میومدی و واسه تموم پست هام نظر میذاشتی.خیلی خوشحالم که هم استانی از آب در اومدیم.توی تموم مراحل زندگیت علی الخصوص درسات موفق باشی مهندس.راستی سلام داداشتم برون.
اینام واسه تو:
اومدی جهرم خونه ی ما هم بیا.
سلمای گل:کم به وبلاگم سر میزدی.منم که هر بار میومدم می دیدم هنوز وبلاگت رو آپ نکردی.به هر حال خوشحال شدم که این وبلاگ باعث آشناییمون شد.دوست دارم.موفق باشی.
داداش امین:از اون پسرای گل هستا که فقط وقتی وبلاگش رو آپ میکنه بهم سر میزنه.داداشی زیاد نمیشناختمت ولی وبلاگت واقعا نازه.تازه خوش به حالت.کلی هم واست نظر میذارن.امیدوارم که هر روز بر طرفدارای وبلاگت افزوده بشه.موفق باشی.
تموم شد.البته کسای دیگه ای هم واسم نظر گذاشته بودن که نتونستم باهاشون دوس بشم.از بین اون نظرات یه نفر بود که خودش رو به اسم بعضیا معرفی کرده بود.
من اون رو میشناسم.واسه همینم آخرین حرفامو توی این پست به اون بعضیا تقدیم میکنم.
بعضیای من:دلت واسم تنگ نشده؟امروز که بگذره 10 روزی میشه که با هم نبودیما.تو رو نمی دونم ولی من که خیلی دلتنگتم.متاسفانه همه ی اس ام اسات رو حذف کردم.تنها یادگاریایی که از تو واسم مونده فقط یه ایمیل هست و چند تا دونه آف.میدونم عزیزم که این دفعه واقعا باید فراموشت کنم.نگران من نباش نازم.قول میدم مزاحمتی از طرف من دیگه واسه تو نباشه.این روزای آخری که حالت زیاد خوب نبود میخواستم یه چیزی بهت بگم اما نشد.حالا اینجا اون چیزا رو می نویسم.شاید بخونیش.
بهم گفتی:وقتی حال روحیم خوب نیست دوس ندارم باهات باشم چون نمیخوام کسی به خاطر مشکلات من ناراحت بشه و اعصابشو خورد کنه.
حالا میخوام بهت بگم:
گل من عشق محدود به یه زمان خاص نیست.عشق فقط مخصوص لحظه هایی که حالت خوبه نیست که وقتتو با اون بگذرونی و شادی هات رو با عشقت تقسیم کنی.اگه کسی عاشق باشه تموم زندگیش رو با اونی که دوس داره تقسیم می کنه.من دوس دارم اینجور باشم ولی تو نخواستی.
روزای اولی که تنها شده بودم میخواستم بهت اس ام اس بدم و بگم اگه با من نباشی امروز و فردایی نخواهم داشت اما حالا که درست فکر می کنم می بینم همین طوری که تو می تونی بدون من زندگی کنی منم باید بتونم.درست نیست که تا آخر عمرم به تو فکر کنم و از زندگیم عقب بیفتم فقط به خاطر حسرت نداشتن تو.
تو بهترین خاطره ی زندگیم هستی.مهم ترین اتفاق زندگیم.اتفایی که همیشه به یادم میمونه و هیچ وقت فراموشش نمی کنم.اتفاقی که فقط یه بار اتفاق افتاد و خواهد افتاد.پس بذار از ته دلم چند تاآرزو کنم واست.
امیدوارم توی زندگیت موفق باشی مخصوصا توی زمینه کارت که حداقل بفهمم توی اون زمینه ای که باعث دوری ما از هم شد موفق بودی.
امیدوارم هیچ وقت هیچ وقت با خونوادت قهر نکنی که حداقل بفهمم کس دیگه ای که جای من میاد از این موضوع رنج نبره.
امیدوارم که همیشه امیدوار باشی به زندگیت.
خیلی دوست دارم آقای گلم.
اینام واسه تو:
خوب دیگه فکر کنم زیاد حرف زدم.راستی واسه تویی که الآن با اون چشای خوشگلت داری این مطلب رو میخونی هم آرزوی سلامتی و موفقیت می کنم.
کسی که همیشه به یادتونه:
فاطمه
